کاش تلخ تمام می شد!

کاش ما اینقدر Happy End گرا(!!!) نبودیم. کاش به تلخ تمام شدن یک داستان یا فیلم و حتی تئاتر عادت می کردیم. اگر علاقه عجیب عموم ما ایرانی ها را در تمایل به تماشای فیلم های هندی بررسی کنند، بی تردید به این نتیجه خواهند رسید که ماها! به شدت علاقه داریم تا بعد از تماشای یک دنیا غم و مصیبت و درد شخصیت های فیلم، سر آخر همه را عاقبت به خیر و البته آدم بدها را در چنگال قانون (چنگال؟) ببینیم و البته بیشتر ترجیح می دهیم که شخصیت مظلوم داستان، راسا انتقام بگیرد تا بیشتر کیف کنیم. واقعا کِی می خواهیم بپذیریم که لزوما آخر هر ماجرایی خوب تمام نمی شود و بهتر است بعضی داستان ها هم پایانی گزنده داشته باشند. حتما شما هم برخورد کرده اید با آدم هایی که یک فیلم با پایان تلخ دیده اند؛ اینها معمولا با ادای واژه هایی مثل: گند، مزخرف، بی خود، حال به هم زن و ... نظر خود را درباره آن اثر که لزوما Happy End نیست ارائه می کنند. اما من شخصا به فیلم هایی که پایان تلخ و گزنده ای دارند علاقه بیشتری دارم. یا فیلم هایی که پایانِ بازی دارند و بافتن و ساختن ادامه ماجرا را به بیننده محول می کنند. شاید این نشات گرفته از نوعی واقع گرایی باشد که در همه امور دارم. خوب دنیا همین است. اتفاقا بیشتر اوقات، ماجراها خوب تمام نمی شوند. به صفحه حوادث روزنامه که سر بزنیم خواهیم دید که چه پایان های تلخی برای داستان های واقعی رقم خورده.

دیروز رفتم "اینجا بدون من" را دیدم. انصافا فیلمی خوش ساختی بود که یک قصه دردناک را به دردناک ترین شکل ممکن روایت می کرد. اما دقیقا جایی که انتظار داشتم فیلم تمام بشود و کامم مثل زمان خوردن یک شکلات تلخ، تلخ شود، ورق برگشت و همه چیز به خوبی و خوشی تمام شد. بیشتر تماشاچی ها راضی بودند اما من...

دیدن "اینجا بدون من" یکی از بهترین کارهایی است که این روزها می شود انجام داد. اگر می خواهید قاب بندی های خوب، فیلمبرداری روان، موسیقی به جا، تدوین یک دست و مهم تر از همه بازی های درخشان ببینید این فیلم را توصیه می کنم، به ویژه بازی مثال زدنی و عالی نگار جواهریان را. باید به بهرام توکلی تبریک گفت.

نویسنده و کارگردان: بهرام توکلی
تهیه‌کننده: سعید سعدی
مدیر فیلمبرداری: حمید خضوعی ابیانه
طراح چهره‌پرداز: سعید ملکان
طراح صحنه و لباس: آتوسا قلمفرسایی
تدوین: بهرام دهقانی
بازیگران: فاطمه معتمد آریا، نگار جواهریان، صابر ابر، پارسا پیروزفر

/ 7 نظر / 20 بازدید
ع.ب

برادر! فیلم "اینجا بدون من" یکی از تلخ ترین پایان های ممکن در تاریخ سینمای ایران را دارد. متاسفانه مثل اینکه پایانِ فانتزی و سورئال گونه فیلم (که ابدا واقعیت ندارد و این را به سادگی می شود از 1. متنِ اصلیِ نمایش نامه ویلیامز 2. صدایِ راوی 3. ترکیب بندی رنگ و قاب ها تشخیص داد) که دقیقا در تضاد با آن چیزی ست که نشان می دهد خیلی ها را گمراه کرده. شما را ارجاع می دهم به مونولوگ های صابر ابر و دیالوگ کلیدی فیلم : "راجع به باز کردن شیرِ گاز,جدی گفتی؟"....

رضا

فیلم بسیار تلخ تمام می شود . به خشک شدن لبخند صابر ابر در انتهای فیلم توجه کنید . پایان یک رویاست

نفر314هم

سلام من تازه این فیلم رودیدم و تعجب کردم از این نقدی که به این فیلم دارین!!!! پایان فیلم هیچ هم شاد نبود!!!!احسان در پایان فیلم تنها بود و کل فیلم برخلاف چیزی که خیلی ها فکر میکنن ، موضوع احسان بود نه خواهرش که حالا بخواد با عروسی اون پایان شادی باشه. نمیدونم به اسم فیلم نوجه کردین؟ "اینجا بدون من"..."من "کیست از نظرشما؟

nazanin

ولی من این فیلم رو همینجوری بیشتر دوس داشتم درسته اونجوری خیلی غمگین میشد ولی واقعیت تر بود

بهرنگ

به گفته خود توکلی باید خیلی از فیلم دور بود که پایان فیلم رو خوش فرض کرد.فیلم پایان ندارد بلکه بازی با پایان دارد.هر پایان تلخی میشود برای فیلم در نظر گرفت.بعد از پیشنهاد شیر گاز به جنازه ها نگاه کنید.پس حتما دوباره فیلم رو ببینید.ممنون.

بهرنگ

در خصوص اون دوستی که گفته من کیست باید بگم "اینجا" یعنی جایی زیبا که در سکانس آخر میبینیم.و من هم احسان یا همان صابر ابر است که در آنجا نیست.

ستاره

پایان فیلم به نظر من هم رویا بود " پارادایز "