گفتمان شهروندی!

پس از پیروزی انقلاب اسلامی، دولت‌ها به فراخور چارچوب نظری و رویکرد سیاسی‌شان، و نیز اقبال مردم، به طرح یک «گفتمان» پرداخته و در طول دوران فعالیت‌شان از تلاش برای نهادینه کردن آن «گفتمان» فروگذار نکرده‌اند.

با پایان جنگ تحمیلی و نیاز مبرم کشور به بازسازی و ترمیم بخش‌های مختلف، دولت علی‌اکبر هاشمی‌رفسنجانی گفتمان «سازندگی» را به‌عنوان گفتمان غالب جامعه مطرح کرد و «جریان سازندگی» توانست با نفوذ در فرهنگ مفاهیم سیاسی، خود را به یک جریان تأثیرگذار در دوره‌های بعد مبدل سازد. پس از دوران سازندگی، سیدمحمد خاتمی با توجه به انسداد سیاسی موجود در جامعه و خواست مردم برای اصلاح شرایط، گفتمان «جامعه مدنی» را پیشنهاد و تلاش کرد تا در دو دوره‌ ریاست خود بر کابینه، این گفتمان را در کشور نهادینه کند. محمود احمدی‌نژاد اما با رویکردی پوپولیستی و مطرح ساختن گفتمان «عدالت»، در پی جلب نظر شهروندان مناطق محروم و قشر فرودست جامعه برآمد. در سال‌های پایانی دولت دهم، بی‌نتیجه ماندن وعده‌های رییس دولت به کسانی که انتظار ورود نفت به سفره‌هاشان را می‌کشیدند، نیز علنی شدن برخی زدوبندها و رسانه‌ای شدن پرونده‌های اقتصادی، از پوشالی بودن گفتمان «معجزه‌ی هزاره‌ی سوم» پرده‌برداری کرد.

دکتر حسن روحانی اما با توجه به خاستگاه نظری و مبانی اعتقادی‌اش که حول محور اعتدال شکل گرفته، از آغاز فعالیت‌های انتخاباتی بر ضرورت توجه به «حقوق شهروندی» به‌عنوان یک «گفتمان» تأکید، و هم‌زمان با یک‌صدمین روز فعالیت دولت‌ تدبیر و امید، منشور حقوق شهروندی را به‌منظور بررسی و ارزیابی صاحب‌نظران و نخبه‌گان، منتشر ساخت.

انجمن جامعه‌شناسی ایران با همکاری گروه جامعه‌شناسی مردم‌مدار در همین راستا اقدام به برگزاری نشستی با عنوان «بررسی و نقد حقوق شهروندی» نمود. ماحصل مباحث مطرح شده در نشست بررسی و نقد حقوق شهروندی را در این گزارش بخوانید.

 

گزارش کامل را در روزنامه شهروند امروز به این نشانی بخوانید.


  
نوشته‌ی : رضا فضل‌اله نژاد ; ساعت ٢:٠۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱۱/۳٠