آشنای قدیمی

 

 

بعضی آدم‌ها را در زندگی دیر به‌شان می‌رسی. خاطرات را که مرور می‌کنی یک‌دوجین آدمِ آشنا پیدا می‌شوند که هر دو با آنها در ارتباط بوده‌اید اما هیچ‌کدام، هیچ‌وقت حرفی از آن «دیگری» پیش شما نگفته بوده.

بعضی آدم‌ها را در زندگی، وقتی به‌شان می‌رسی تازه می‌فهمی چه‌قدر با آن‌چه شنیده بودی فرق دارند و اصلن شبیه نیستند به «کسی» که دیگران از او یاد می‌کردند.

بعضی آدم‌ها را نباید در لانگ‌شات دید. چون حواشی یک نمای باز تو را از آنها دور می‌کند. یک نمای دونفره می‌تواند تصور تو را دگرگون کند.

راستش از این‌که علاقه‌ام به کسانی که دوست‌شان دارم را فاش بگویم و فریاد بزنم ابایی ندارم. بعضی‌ها شاید خوش‌شان نیاید، شاید حتا به‌شان بَر بخورد؛ خُب بخورد اما، واقعیت این است که دوستی با اکبرِ کریمی غنیمتی‌ست.

 

  
نوشته‌ی : رضا فضل‌اله نژاد ; ساعت ٥:٥٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱٠/۳
برچسب‌ها : خاطره ، اکبر کریمی ، عکس