بهترین ساعات عُمر با گابو

 

ماکز و کاسترو؛ دوستانی قدیمی

 

بهترین ساعاتی که در زمان بیماری داشتم پنج ساعتی بود که با گابریل گارسیا مارکز گذراندم؛ مدتی که از بهترین لحظه‌های زندگی‌ام بود.

بعد از بیماری و واگذاری قدرت، مدتی به خودم استراحت دادم. از "گابو" دعوت کردم به اتفاق همسرش بیاید و با هم به بیرون از شهر برویم. با هم ناهار خوردیم. آنها غذای دلخواه خود را خوردند و من به خاطر رژیمی که داشتم غذای خودم را خوردم. دیدار ما از ساعت یازده و نیم شروع شد و تا ساعت پنج بعدازظهر طول کشید. دوست دارم بار دیگر این روز تکرار شود و من با این نویسنده در مورد چیزهایی صحبت کنم که یادآور خاطرات 50 سال گذشته‌اند. نتیجه دوستی چندین ساله من با نویسنده "صد سال تنهایی" و "گزارش یک آدم‌ربایی" و کلی آثار دیگر که همه‌شان را بارها خوانده‌ام، داشتن ارتباط و گفت‌و‌گویی دائمی با اوست که موجب خرسندی من بوده است. این رابطه مرا از بسیاری از فشارهای روانی نجات داده است.

[فیدل کاسترو / رهبر پیشین کوبا]

  
نوشته‌ی : رضا فضل‌اله نژاد ; ساعت ٧:٥٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۸/۱٥