آرامگاه

وقتِ سفر، به غیر از دیدن جاهای دیدنی و آثار باستانی و سر زدن به اماکن مشهور، پیدا کردن رستوران‌های خوب و خوردن غذاهای محلی هم از اهم کارهام به حساب می‌آیند. البته در کنار این‌ها رفتن به قبرستان‌ها را هم باید اضافه کنم. همین حالا که در تبریز هستم هم این سیاق را پیش گرفته‌ام. علی‌رغم سرمای هوا "اِل گلی" را برای بار چندم دیدم و همین‌طور چند تا از موزه‌ها و مسجد کبود و خانه‌ی مشروطه. قبرستان "بقاییه" هم از جاهایی بود که سر زدم. یکی از اقوام [که مرد بسیار نازنینی بود] در این قبرستان به خاک سپرده شده و همین بهانه‌ای بود برای رفتن به "بقاییه".

چیزی که پیش از هر چیزی نظرم را به خود جلب کرد سنگ قبرهایی بود که سراسر خاطره بودند. قدمت را از نقطه نقطه‌شان می‌شد حس کرد.

بعد از تحریر: عکس ها مربوط به قبرهایی از قبرستان بقاییه هستند.

 

 

  
نوشته‌ی : رضا فضل‌اله نژاد ; ساعت ٢:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۸/٢٧
برچسب‌ها : روزنوشت ، عکس