چند قدم تا قعر جدول

واقعیت این است که من از ورزش همان قدر می دانم که مثلا درباره نحوه عملکرد یک سانتریفیوژ! اصلا و ابدا از ورزش خوش ام نیامده و احتمالا نخواهد آمد. تمام ساعاتی را که ورزش کرده ام، ساعات درس تربیت بدنی در مدرسه و دانشگاه و آن هم به اجبار بوده. اما با این حال حواشی ورزش و به خصوص فوتبال برای ام جذاب است. یک گوشه چشمی هم به پرسپولیس دارم که دلایل خاصی دارد. دیشب پرسپولیس بازی داشته و شنیدم که مثل یکی - دو بازی قبلی اش باز هم گند [ببخشید، گاهی کلمات مودبانه نمی توانند حق مطلب را ادا کنند] زده. خیلی هم نباید تعجب کرد یا انتظار داشت. وقتی مدیریت بر اساس لج و لج بازی و شیوه رو کم کنی! رفتار بکند انتظار دیگری نمی توان داشت.

درد این نیست که پرسپولیس با حمید استیلی دارد می بازد و اگر به همین شکل جلو برود تا رسیدن به قعر جدول فاصله ای ندارد، درد عدم مسئولیت پذیری و شانه خالی کردن از پاسخگویی است. میلیاردها تومان از پول مردم، پول بیت المال هزینه تیمی مثل پرسپولیس می شود و بعد اختلافاتی در حد اینکه "چرا نذاشتی من جام و بردارم؟" باعث می شود تا هم پول ها به ... برود و هم قلوب هوادران جریحه دار شود. حمید خان استیلی گفته تا 5 بازی باید به او فرصت بدهند. احتمالا بعد از آن هم تا 5 بازی دیگر زمان می خواهند تا "داده" هایشان را تحلیل کنند و اگر نتایج بررسی ها درست از آب در بیایند، بعد از آن ... .

شاید این به خاطر عدم درک صحیح بنده از فوتبال است، عاقلان دانند!

  
نوشته‌ی : رضا فضل‌اله نژاد ; ساعت ٦:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٥/٢۱
برچسب‌ها : روزنوشت